Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Μια αιώρα ομορφαίνει Ενα υπέροχο σπίτι στην Ιο

Τα τελευταια 3 χρόνια, κάθε καλοκαίρι Ταξιδευαμε με την μηχανή με προορισμούς , όπως η Σικελία, γενικότερα η Νοτια Ιταλια, Γαλλία, Ισπανία. Σε κάθε περίπτωση μια αιώρα ήταν η πιο ευκολη και απαραιτητη λύση για ξεκούραση ανα πάσα στιγμή. Οπουδήποτε μπορούσαμε να στήσουμε την αιώρα μας μέσα σε 5 λεπτά και να ξαπλώσουμε. Φτάνοντας σε κάποιο κάμπινγ, αντί για τραπεζάκια και καρέκλες, χρησιμοποιήσαμε την αιώρα μας σε κάθε περίπτωση. Για άραγμα, αλλα και για να παίξουμε επιτραπεζια , να χαζέψουμε στο PC , χαρτία, ακόμα και τάβλι ( ενα μικρο φορητο τάβλι). Γενικότερα αυτή η αιώρα ήταν για εμάς το σαλόνι μας, που φιλοξένησε εκτός απο εμάς , και δίαφορους φίλους, και επισκέπτες καθώς και περίεργους δοκιμαστές.

Φετος το καλοκαίρι απαφασίσάμε να μείνουμε Ελλάδα, και να πάμε σε ένα φιλικό σπίτι στην Ιο. Ειχαμε πάει και άλλες φορές στο συγκεκριμένο σπίτι και το γνωρίζαμε. Ενα πόλυ ωραίο κάτασπρο νησιώτικο σπίτι στον Κάμπο, με ωραία θέα, πολύ ήσυχο, ιδανικό να περάσεις ένα ολόκληρο καλοκαίρι, ανάμεσα στο σπίτι και την θάλασσα. Το μόνο που του έλειπε ήταν μία αιώρα μπλέ.

Πήραμε λοιπόν μια Βραζιλίανικη αιώρα Μπλέ, με τεράστια κρόσια, και επιβιβαστίκαμε στο πλόιο για την Ιο.

Απο την πρώτη στιγμή ήξερα που ακριβώς θα την βάλω, και φανταζόμουν την αίσθηση, του να είσαι ξαπλωμένος πάνω της, να ακούς την Θάλασσα, τους ήχους απο την χώρα, του κόσμου που είναι έτοιμος να ξεχυθεί στα σοκακια του νησιόυ , τις μουσικές που σιγά σιγά δυναμώνουν, και μετά χαμηλώνουν, τον απιστευτο βραδυνό ουρανό γεμάτο αστέρια, την απίστευτη αυτή αίσθηση , όταν ξεχνιεσαι και επιτρέπεις στον εαυτό σου να χάσει τον χρόνο.

Και έτσι έγινε. Η αιώρα ήταν το πρώτο πράγμα που παρατηρούσαν όλοι οι επισκέπτες του σπιτιού. Το εντυπωσιακό μπλέ χρώμα της ταίριαζε απόλυτα με το άσπρο του Σπιτιου , και την  μικρή νησιώτικη αυλή.

Πραγματικά την Εβδομάδα του 15 Αυγουστου , που οι επισκέπτες έιχαμε γίνει περίπου στους 12, τότε όλο το βράδυ η αιώρα χάριζε σε όλους , εναλάξ, ανάλογα με την αγαπημένη ώρα του κάθε ενός, όλα αυτα τα συναισθήματα ελευθερίας, χαλορότητας και απόλυτης φυγής της πραγματικότητας του χρόνου.

Κάποιοι μένανε σπίτι το βράδυ , μόνο για αυτήν , καποιοι γυρνάγανε σπίτι μόνο για αυτήν, και κάποιο βγαίνα στα Μπαρ του Νησιού εξαιτίας της, επείδή έβλεπαν οτι ήταν πιασμένη.

Σε κάθε περίπτωση,και σε κάθε στιγμή, οτιδήποτε και αν έχει κάνει κάποιος πρίν ξαπλώσει στην αιώρα, μετά απο αυτήν ήταν ένας καινούργιος άνθρωπος. Σαν σε μία στάση διαλογισμού που σε βοηθάει να αφομοιώσεις τις ωραίες στιγμές , και να αποβάλεις οτι άσχημο.

Προσωπικα η αλήθεια είναι οτι γουστάρω τρελά την αίσθηση της αιώρας, και είμαι πολύ υπερβολικός σε οτι έχει να κάνει με αυτές. Ωστοσο με τόσο κόσμο στο σπίτι , παρακολουθούσα τις αντιδράσεις αυτών που σηκώνονταν απο την αιώρα , και πάντα σηκώνονταν με απίστευτη καλή ενέργεια,...να πούν κάτι που σκέφηκαν, να φτιάξουν κάτι για τους άλλους, να πουν μια ωραία ιστορία, να κάνουν κάτι που είχε να κάνει με όλη την παρέα.




Γιατί απο αυτό το καλοκάρι αυτό που μου έμεινε , είναι πώς μια αιώρα έκανε 12 άτομα να γίνουν μία παρέα.  Στο τέλος τέλος μάλλον ήταν καλύτερο που δεν είχαμε 12 αιώρες , αλλα μόνο μία!! (....... οκ, ίσως άλλη μία δεν θα μας χαλούσε)


http://www.lacasadehamacas.gr/index.php?route=common/home

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου