Διαγωνισμός Φωτογραφίας- Διακοπες με μια Αιώρα Καλοκαιρι 2013- Ο Νικητης

Φωτογραφιζοντας Αιώρες ( Summer 2013) - Νικητης Του Διαγωνισμού.

Μετά απο την αρκετά μεγάλη συμετοχή για τον διαγωνισμό φωτογραφίας, θα ήθελα να ευχαριστησω όλους όσους μας έστειλαν τις φωτογραφίες τους και μοιραστηκαν μαζί μας, όμορφες διακοπές με αιώρες, με τα αγαπημένα τους προσωπα, στους αγαπημένους τους καλοκαιρινούς προορισμούς, παρέα με φίλους, κατοικίδια και την αγαπημένη τους αιώρα.

Η επιλογή ήταν αρκετα δύσκολή , ανάμεσα στις πολλές ωραίες φωτογραφίες. Ενα από τα βασικά κριτιρια της επιλογής της καλύτερης φωτογραφίας ( για εμας) ηταν να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε μελλοντικές διαφημιστικές δραστηριότητες όπως Flyers, Social Media, Posters και γενικότερα διαφημιστικό υλικό.

Η νικήτρια σου Διαγωνισμού " Διακοπές με μία αιώρα" Καλοκαίρι 2014 είναι Η Ερρικα Μ. με την φωτογραφία της από μία πανέμορφη παραλλία της Ιου, που κερδίζει μία αιώρα της επιλογής της αξίας 180 ευρώ. Δειτε την φωτογραφία

 Επίσης για όσους χρησιμοποιούν το Instagram μπορούν να ανεβάζουν φωτογραφίες στα hashtags for instagram  #aiora, #aiores, #lacasadehamacas, #αιώρα, #αιώρες, #τοσπιτιτηςαιωρας

Ο επόμενος διαγωνισμός Διακοπες με μια Αιώρα Καλοκαιρι 2014 θα πραγματοποιηθεί μέσω instagram έστι ώστε όλοι να μπορούν να δούν τις φωτογραφίες που ανεβάζουν όσοι θέλουν να συμμετεχουν στον Διαγωνισμό.
http://instagram.com/lacasadehamacas

Καλό Χειμώνα και το καλοκαιρι του 2014 δεν ειναι και πολύ μακρυα.
Και μην Ξεχνατε, μια αιώρα μπορεί να είναι τέλεια και μέσα στο σπιτι διπλα σε ένα τζάκι , γιατί .. Siesta και όλα τα άλλα
 χεστα.

Δειτε στο παρακατω Link τους προηγουμενους νικητες.

Φιλικά

La Casa De Hamacas Team - Το Σπιτι Της Αιώρας
Facebook https://www.facebook.com/lacasadehamacas
Like us :  

Το Νεο TV SPOt Lays Μπαλκονια στην Αθήνα

Το Νεο TV SPOt Lays Μπαλκονια στην Αθηνα, πρωταγωνιστει μια αιώρα από Μεξικό.
Το Σπιτι Της Αιώρας -
La Casa De Hamacas.
 http://www.stefi.gr/lays-balcony/

 












 













http://www.stefi.gr/lays-balcony/

La Casa De Hamacas
Το Σπιτι Της Αιώρας
 http://www.lacasadehamacas.gr/

«Καημένο Μεξικό! Τόσο μακριά από τον Θεό και τόσο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες...»

Κάποτε ο Μεξικανός Πορφίριο Ντίας (1830-1915), ήρωας πολέμου, πρόεδρος και δικτάτορας είχε πει: «Καημένο Μεξικό! Τόσο μακριά από τον Θεό και τόσο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες...» 

Mexican CHIAPPAS HAMACAS 

Το πλήρως ανανεωμένο "Σπίτι της Αιώρας" τέθηκε σε λειτουργία.

www.lacasadehamacas.gr

http://www.lacasadehamacas.gr/index.php?route=common/home

Η πλήρως ανανεωμενη μας ιστοσελίδα τέθηκε σε λειτουργία. Μέσα από τις σελίδες μας θα μπορείτε να δείτε πληροφορίες σχετικά με διάφορους τύπους αιώρας, πληροφορίες σχετικά με την προέλευσή τους και τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά

Η Κοπέλα μου, η Μηχανή μου, η αιώρα μας και Δρόμο....!!

Κάθε τέτοια εποχή  καθώς πλησιάζει  το τελείωμα του χρόνου , είναι η εποχή που μου βγαίνει αυθόρμητα η αναζήτηση του προορισμού για τις επόμενες καλοκαιρινές διακοπές. Είναι το χρονικό διάστημα εκείνο που απέχει το ίδιο , τόσο από την προηγούμενη καλοκαιρινή εξόρμηση , όσο και από την επόμενη. Ίσως να φταίει ότι το κρύο αρχίζει να με κουράζει, και με πιάνει η νοσταλγία για τις προηγούμενες διακοπές, και κοιτώντας τις φωτογραφίες, μου έρχονται αυτόματα οι πιθανοί νέοι προορισμοί.

Έχοντας πάντα, σε κάθε εκδρομή και διακοπές μία φωτογραφική μηχανή μαζί μου , προσπαθώ να αποτυπώνω  με  κινηματογραφική συνέπεια την κάθε στιγμή. Έτσι όπως το ένα καρέ συνδυάζεται με το επόμενο και η ταχύτητα δημιουργεί την συνέχεια του φιλμ, έτσι και εγώ με την ταχύτητα τις σκέψεις , φτιάχνω το φιλμ, από τις προηγούμενες διακοπές, και από την κάθε μέρα ξεχωριστά. Μοντάρω στο κεφάλι μου το δικό μου Road Trip Movie!!

Το να είσαι όλη την ημέρα στον δρόμο , ταξιδεύοντας με την μοτοσικλέτα  και αλλάζοντας τόσο γρήγορα τις παραστάσεις και τα τοπία , κάνουν την κάθε μέρα ξεχωριστή, την κάθε μέρα σε άλλον τόπο, χώρα, κλίμα, περιβάλλον, γλώσσες , συμπεριφορές και παραστάσεις.

 Ωστόσο ταξιδεύοντας με την μηχανή , έχεις ένα μειονέκτημα που για εμένα προσωπικά, αποτελεί ένα πραγματικό σημείο αναφοράς, σε όλη την φιλοσοφία του να ταξιδεύεις όχι σαν τουρίστας  σε ακριβά ξενοδοχεία και τουριστικούς προορισμούς, αλλά σαν  ταξιδευτής που αναζητάς να βρεις την ομορφιά του ταξιδιού στους δρόμους κάθε περιοχής, που περπατούν οι ντόπιοι  και που εύχεσαι να μπορούσες να μιλήσεις την διάλεκτο  που μου λέει  ο πιο φτωχός κάτοικος.

Το γεγονός ότι δεν μπορείς να κουβαλάς πολλά πράγματα μαζί σου  ουσιαστικά σε κάνεις να συνειδητοποιείς ποια είναι τα απαραίτητα όχι μόνο στο συγκεκριμένο ταξίδι αλλά και γενικότερα στην ζωής σου. Όσον αφορά όμως το ταξίδι είναι  αυτά που μπορούν να σου εξασφαλίσουν ωραίες στιγμές όπως μια ήσυχη διανυκτέρευση σε ένα απίθανο μέρος.

Έτσι λοιπόν το κάμπινγκ είναι η πρώτη μου επιλογή, και ως εκ τούτου  ένα μεγάλο μέρος του χώρου των αποσκευών της μοτοσικλέτας  καταλαμβάνονται από αυτά τα απαραίτητα  πράγματα όπως σκηνή, sleeping bag, ένα λεπτό στρώμα σε περίπτωση που το έδαφος δεν είναι  και τόσο κατάλληλο, ένα μικρό γκαζάκι, μια μικρή κατσαρόλα, και ένας σουγιάς .Τέλος ο βασικό εξοπλισμό ενός μοτοσικλετιστή που κατά την διάρκεια του ταξιδιού πολλές φορές δεν χρησιμοποιείτε ( Αδιάβροχα, ειδικά παντελόνια, γάντια ..) Μόνο αυτά λοιπόν είναι αρκετά για να καταλάβουν τα 2/3 του χώρου των αποσκευών. Ο υπόλοιπος χώρος που απομένει είναι για ελάχιστα ρούχα, και μερικές πετσέτες.

Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας εκτός από τα απαραίτητα, πάντα υπάρχει αμφιβολία όσον αφορά τα υπόλοιπα πράγματα που θα πρέπει να μπουν στην λίστα , και μέχρι να ολοκληρωθεί , πολλά είναι αυτά που βγαίνουν και μπαίνουν ξανά και ξανά από αυτή.

Ωστόσο όμως υπάρχει κάτι που είναι το πρώτο , που μπαίνει πάνω πάνω , και πότε δεν βγαίνει. Είναι η αιώρα μας . Αυτή είναι και ένας από τους πιο βασικούς λόγους που ταξιδεύω.  Γιατί  η πρώτη σκέψη που κάνω πάντα, είναι η στιγμή που θα μπορώ να ξαπλώσω πάνω της και μέσα μου επιτέλους θα γυρίσει ο διακόπτης των διακοπών.

Θα είναι το πρώτο βράδυ που θα είμαστε ήδη μακριά από εκεί που ξεκινήσαμε, και λίγο πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε να φτάσουμε, να ολοκληρώσουμε. Το Ταξίδι μας.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι την αιώρα την χρησιμοποιούμε πολύ πιο συχνά, ακόμα και πριν φτάσουμε στο σημείο που θέλουμε να περάσουμε το βράδυ. Όταν βρίσκεσαι στον δρόμο , ποτέ δεν ξέρεις η επόμενη στροφή τι θέαμα μπορεί να σου προσφέρει, και έτσι από το πουθενά , μπορεί να προκύψει , μία ακόμα στάση , για ένα τσιγάρο, ένα γρήγορα φαγητό, η ένας καφές, αλλά ακόμα και για λίγη ξεκούραση. Σε εκείνη την φάση η αιώρα παίρνει τον  πρωταγωνιστικό ρόλο. Στήνεται σε 3 λεπτά και μπορεί να προσφέρει μια αίσθηση μοναδική ακόμα και για αυτό το μικρό διάλυμα.  Η δικιά μας αγαπημένη αιώρα για τα ταξίδια , είναι μια Μεξικάνικη αιώρα , οικογενειακή. Είναι τεράστια όταν είναι ανοιχτή και για 2 άτομα είναι ότι καλύτερο. Μπορούμε να κάτσουμε όπως ακριβώς θέλουμε χωρίς ο ένας να πέφτει πάνω στον άλλον ( βέβαια εκείνες τις στιγμές μάλλον το επιδιώκουμε), και από την άλλη  όταν είναι συσκευασμένη ,είναι πολύ μικρή, και μπορεί να χωρέσει παντού. Όσον αφορά την αντοχή είναι απίστευτα ανθεκτική και μπορεί να σηκώσει μέχρι και 400 κιλά. Η αραιή της πλέξη έχει σαν πλεονέκτημα, ότι δεν  λερώνεται εύκολα, και αν ακόμα πέσει φαγητό ή υγρό πάνω της, το μεγαλύτερο μέρος περνάει από την πλέξη και πέφτει στο έδαφος, Ιστορικά οι Μεξικάνικες αιώρας χρησιμοποιήθηκαν μέχρι και σε νοσοκομεία , επειδή έχουν σαν χαρακτηριστικό λόγο της κατασκευής τους να  είναι πολύ «καθαρές».

Μετά από τόσα χρόνια που ταξιδεύουμε με την μοτοσικλέτα, η διαδικασία τις προετοιμασίας είναι πια μια ευχάριστη διαδικασία, και αν ακόμα είναι αρκετά νωρίς για οποιαδήποτε οργάνωση η συγκεκριμένων προορισμών , από τώρα ξέρουμε ότι σίγουρα, θα βρεθούμε ένα βήμα παραπέρα από πέρσι. Κάτι τέτοιο μας οδηγεί κατευθείαν στην Πορτογαλία,  και είναι πολύ ωραίο συναίσθημα που οι κουβέντες μας έχουν ξεκινήσει, και ο προορισμός διαμορφώνεται, μέσα από τις αναμνήσεις  των προηγουμένων, που οι προτάσεις ξεκινάνε με το «Θυμάσαι τότε εκεί...ή θυμάσαι που είναι αυτό...» και τότε είμαι σίγουρος ότι και φέτος θα κάνουμε το αγαπημένος  μας ταξίδι.

http://www.lacasadehamacas.gr/index.php?route=common/home

Μια Αιώρα Έίναι Παντα Χρησιμη Σε Κάθε Περίπτωση

Μια Αιώρα Είναι Παντα Χρήσιμη

Είχε αρχίσει να μπάινει για τα καλά ο χειμώνας. Μπορούσες να το δείς παντόυ γύρω σου. Και οι τελευταίοι που κυκλοφορούσαν ελαφρια ντυμένοι , έχουν εξαφανιστεί, και οι προβλέψεις των ειδικών μιλούν για άστατο καιρό , πιθανή χιονόπτωση στα ορεινά, και πτώση της θερμοκρασίας.

 Τότε ήταν που ήρθε και εκείνη η φοβερή πρόσκληση , για μία εκδρομή, σε ένα σπίτι μιας φίλης (που δεν ήταν ακριβώς σπίτι) , σε ένα χωριουδάκι ( που δεν ήταν ακριβώς  χωριουδάκι), κάπου κοντά στα Καλάβρυτα, κάνοντας δεξιά μερικά χιλιόμετρα πριν, σε έναν δρόμο ( που δεν ήταν ακριβώς δρόμος) , και που θα ψήναμε κρέατα και λουκάνικα ( που ήταν ακριβώς αυτό !!) και θα αράζαμε όλη την ημέρα εκεί.

Ο ένας κάλεσε τον άλλον , και κανένας δεν δυσκολεύτηκε να πειστεί να έρθει ,  και έτσι κατά τις 11 το πρωί, ( εμείς φτάσαμε τελευταίοι όπως πάντα) , 5 αυτοκίνητα πλήρεις των επιβατών και των προμηθειών φτάσαμε σε αυτό που ήταν αλλά που δεν ήταν!!

 Αφού διανύσαμε τον χωματόδρομο βρεθήκαμε σε μια απίστευτη πλαγία , με απίστευτη θέα, και ένα μικρό σπιτάκι ξύλινο,  τύπου αποθηκούλα , που με το ζόρι χωρούσε στο όρθιο 5 ανθρώπους, και ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι έξω και μπροστα απο το σπιτάκι, σαν πάγκος που χωρούσε όλους εμάς μαζί με τις μπριζόλες τα λουκάνικα και όλα τα άλλα,  να μας περιμένει.

 Αυτοί που  είχαν φτάσει πρώτοι, είχαν αρχίσει ήδη την προετοιμασία . βάζοντας φωτιά, και ανοίγοντας τα πρώτα ταπεράκια, για το πρωινό. Ζεστό ψωμί , τυριά, σαλάμια, νουτέλες μέλια και τα σχετικά. Ευτυχώς η φωτιά ζέσταινε και την ατμόσφαιρα, γιατί είχε κρύο αρκετό ,  και έκανε την ανάγκη για ζεστό φαγητό ακόμα πιο σημαντική.

 Είχε ξεκινήσει λοιπόν η κατανάλωση, και όποιος πρότεινε και κάποιον συνδυασμό καλό τότε λάμβανε και αντίστοιχο έπαινο. Ο κάθε ένας είχε φέρει από κάτι, και έτσι , σαν μια παρτίδα από Χαρτιά, που το προηγούμενο φύλο ( υλικό) θα μπορούσε να φτιάξει το δικό σου έτσι γινόταν και με την προετοιμασία του πρωινού. Με άλλα λόγια κάποιος βρήκε και έφερε  χωριάτικο ψωμί,  κάποιος είχε φέρει σαλάμι, κάποιος κάστανα, ή τυρί, ή μέλι, οπότε ένα ένα τα υλικά εμφανιζόντουσαν στο τραπέζι, και οι συνδυασμοί άρχισαν να γίνονται παιχνίδι για τα γούστα του κάθε ενός.

 Όλα αυτά πριν να βγουν στην φόρα τα κρέατα ( από διαφορετικά είδη λουκάνικών , μέχρι ότι μπορείς να φανταστείς)  και εξελιχθεί για άλλη μία φορά το ίδιο σκηνικό.

 Η δική μου συνεισφορά, εκτός ότι οδήγησα μέχρι εκεί , περιοριστικέ αρχικά σε κάτι αυγά, και στην συνέχεια, σε 1 κοτόπουλο τεμαχισμένο, και 2 λουκάνικα αμφιβόλου ποιότητας. Άρα το παιχνίδι αυτό το είχα χαμένο  από χέρι.

Ωστόσο όμως ήμουν οργανωμένος σε κάτι άλλο , που ακόμα εκείνη την στιγμή δεν φαινόταν τόσο σημαντικό. Είχα πάρει μαζί μου 3 αιώρες , από αυτές τις τεράστιες, από τις οποίες , την μία την είχα μόλις παραλάβει από το Μεξικό από μια περιοχή που ονομάζεται  Chiapas ( αυτό είναι και το όνομα της αιώρας) και που ποτέ δεν την είχα δοκιμάσει, καθώς επίσης  μια Βραζιλιάνικη αιώρα, μία Μεξικάνικη ( Mayan Style).

 Έψαχνα λοιπόν τον κατάλληλο χρόνο και σημείο, κάπου κοντά στην φωτιά για να τις τοποθετήσω.

Κατά τις 2 το μεσημεράκι, είχε ξεκινήσει και το ψήσιμο, και μάλιστα τα πρώτα ( κάτι παιδάκια και κάτι κοτοπουλάκια) που γίνονται εύκολα είχαν προχωρήσει και στο  σερβίρισμα, μαζί με τα υπόλοιπα συνοδευτικά μπυριτσες, κρασάκια , ρακές και τα σχετικά.  Οπότε ήρθε και η στιγμή που κάποιοι έψαχναν ένα μέρος να αράξουν. Και να λοιπόν το πρόβλημα.!! Το σπιτάκι πολύ μικρό , δεν είχε καν κρεβάτι, ο πάγκος γεμάτος πράγματα, γεμάτος κόσμο και φωνές, και μετά την 5^η μπριζόλα μάλλον δεν άντεχες να είσαι εκεί, το χώμα πολύ υγρό για να πάρεις την απόφαση να  ξαπλώσεις κάτω.

 Η ώρα αυτή που περίμενα επιτέλους ήρθε!! Τους έβλεπα δυο δυο, τρεις τρείς , με ένα ποτήρι στα χέρια, να παλεύουν να βρουν κάποιο σημείο να αράξουν, μακριά από την Βαβούρα και την τσίκνα, να μιλήσουν, να φλερτάρουν, να διαβάσουν, να σκεφτούν, να χαλαρώσουν και να απολαύσουν το τοπίο. Τότε ήταν λοιπόν που άρχισα να στήνω τις αιώρες!! Και  όχι μία, αλλά τρεις αιώρες, ικανές να αράξουν πάνω τους τουλάχιστον  3 άνθρωποι σε κάθε μία από αυτές...... και άνετα!!!

 Τι να πω!! έγινε χαμός σε 5 λεπτά ήταν όλες στημένες γύρω από την φωτιά. Η κάθε αιώρα διαφορετική, από την άλλη , δημιούργησε τους όρους για ένα παιχνίδι, που όλοι θέλανε να κάτσουνε σε όλες, να δοκιμάσουνε πια είναι η πιο ωραία , η βολική , στην κάθε περίπτωση. Ποια θα τους ταίριαζε στα δικά τους ταξίδια , και στους δικούς τους χώρους. Η συζήτηση πάλι ξεκινάει, αλλά όχι για φαγητό, και κατανάλωση , αλλά για τα ταξίδια, τις περιπέτειες, τα απαραίτητα και σημαντικά, τις αναμνήσεις, και τελικά την  καλή ανάμνηση την κάνει  μια μπριζόλα ή μια αιώρα, η και τα 2 μαζί!!

 Κάτσαμε στις αιώρες πολλές ώρες, με διαλύματα ο καθένας ξεχωριστά, για να φτιάξει ένα καφέ , να στρίψει ένα τσιγάρο για την παρέα, να τσιμπήσει κάτι ακόμα , να συντηρήσει την φωτιά για να μας ζεσταίνει.

Μερικοί και εγώ μέσα σε αυτούς , βρήκα τον χρόνο να ρίξω και έναν υπνάκο μέσα στις αιώρες, σκεπασμένος με μία κουβέρτα. Άραξα απίστευτα μετά από τόσο φαγητό , και όταν σηκώθηκα ήξερα ότι θα ευχαριστιόμουν και την επιστροφή οδηγώντας πίσω στην Αθήνα

 Και για μένα ήταν η πρώτη φορά που έστηνα αιώρα σε βουνό, και με σχετικό κρύο. Διαπίστωσα ότι αν έχεις ένα  sleeping bag ή μια καλή κουβέρτα  τότε είσαι μια χαρά.

 Κατά τις 7 είχε σχεδόν σκοτεινιάσει και το κρύο ήταν αρκετά αισθητό. Ήταν η ώρα που έπρεπε να φύγουμε. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα απομεινάρια μιας τέλειας εκδρομής. Παρακολουθούσα την διαδικασία « τα μαζεύουμε και φεύγουμε» και πόσες μαύρες σακούλες με σκουπίδια δημιουργήσαμε. Φροντίσαμε να μην αφήσουμε κανένα σκουπίδι στον χώρο, αλλά οι μαύρες σακούλες έδειχναν τι σκουπίδι δημιουργήσαμε.

 Μαζέψαμε τις αιώρες μας σε 10 λεπτά. Τις έβαλα και τις 3 στην τσάντα που τις μεταφέρω.  Δεν άφησαν ούτε ένα ίχνος της προηγούμενης ύπαρξης τους. Έτσι όπως γίνεται και κάθε φορά που τις ξεστήνω από τα διάφορα σημεία.

Στο μόνο όμως που καταλήγω είναι όσο τέλειο και αν είναι ένα μέρος, μια αιώρα το κάνει ακόμα πιο όμορφο.

Το Σπίτι Της Αιώρας

La Casa De Hamacas